Dit jaar zullen we niet licht vergeten. Op de tweede dag van de Feesten gaan de natuurelementen enkele uren aan een stuk hun boekje te buiten. Wind en regen rukken niet alleen het dak van de tribune van Sporting Lokeren, ontwortelen niet alleen tientallen bomen in de hele regio, kwakken niet alleen duizenden dakpannen tegen de grond maar zorgen ook nog eens voor een ware ravage op de Oude Vismijn: podium, licht- en geluidsinstallatie, stoelen en tafels, alles lag tegen de grond. Eén grote puinhoop is het. Dit lijkt zowat het einde van de 12e editie.
Maar de Lokerse Feesten steunen gelukkig op vrijwilligers en die kunnen als het moet nog steeds een extra duwtje meer geven als het er op aan komt. Alsnog wordt alles klaar gemaakt om op zondagavond een beperkt programma af te werken. The Crew timmert zelf een nood-podium in elkaar, Hell-Fire geeft zijn materiaal in bruikleen en speelt zelf later in de tent een benefiet-optreden en Dana Gillespie, die normaal betere omstandigheden gewoon is, doet een beperkte set maar wil toch haar volledige gage.
En voor de volgende dagen zit er zelfs meer in. Tot en met donderdag kan het podium van Werchter worden gebruikt. Alles wat nog overeind stond van het vernielde podium, wordt afgebroken en het van Werchter gehuurde podium wordt snel opgebouwd. Inspanningen die men zich niet één maal maar wel tweemaal moet getroosten, want op donderdag moet de Werchterse constructie (uiteindelijk betrof het enkel het dakgedeelte) afgebroken worden (want elders nodig) en wordt het vervangen door het podium van Torhout. Hier wordt door de medewerkers een waar huzarenstukje afgeleverd. Bijna geen bezoeker die iets merkt van deze titanenarbeid. En dat siert de Lokerse Feesten en haar volk.
Om een deel van de geleden schade te recupereren laten de organisatoren nu zelf hun rustdag vallen, die trouwens al twee jaar was ingepikt door de caféhouders, en vullen hem op met een volwaardig noodprogramma: The Crew doet nog eens over wat ze zondag op het geïmproviseerd podium al deden, The Kids doen nu wel wat ze zondag niet wilden (en dat is muziek maken) en de Senegaleese band Super Diamono. De Dakar geeft ook een tweede show ten beste. Stella komt als nieuwe grote private sponsor op de proppen (naast Lotto, het Volk, Barco en Zeep-en Verfcentrale). Zij zorgen meteen ook meer en mooier ogende dranktenten.
Groepen die er dit jaar uitspringen zijn The Crew en Dana Gillespie (die de storm op zondag bijna doen vergeten), Johan Verminnen en Tars Lootens, de LSP-band.
De storm van zondag laat zich ook op het culinaire vlak voelen. Verschrikt door het woeste weer, denkt niemand aan het feit dat de paardenworsten opstaan. Wanneer bij een van de medewerkers dan toch de frank valt, is alles kapotgekookt en wordt het geheel dan maar als spaghettisaus gebruikt.
De Cocktailbar doet zijn intrede. In den beginnen zag de Florre dat niet zo zitten. "Daar komt toch alleen maar ambras van". Maar de belofte dat er niets sterkers dan 22° zou worden geschonken kon hem uiteindelijk toch overtuigen. De Tropicar (een intiatief van Frank Kelem en de Spinne geeft de aanwezigen de kans om onder Hawaïaanse muziek een boottochtje te maken in een woonwagen.
