In de jaren 80 was het allemaal makkelijker : wie met een hanekam schoorvoetend door het leven luierde zong mee met The Exploited en was dus een punk, wie dan weer met lang haar, een snor (M/V) en een jeansvest op een motor kroop ging uit de bol op een plaat van Iron Maiden en was fier dat hij een headbanger genoemd werd.  U herkende hen ook op fuiven wanneer ze elkanders bakkes tot moes sloegen.  Tegenwoordig is dat allemaal zo duidelijk niet meer.  Neem nu Brutus : op foto’s zien ze eruit alsof ze klaar staan om wat lessen te skippen en een klimaatmars te verblijden met hun aanwezigheid, maar o wee als je hun kabaal erbij hoort.   Bij de gepiercte tepel van Mefisto : wat klinkt die nieuwe single (‘War’, 2019) als een met stenen gevulde sok tegen je bakkes zeg!   Meer zelfs, de toekomst van metal zal Brutus klinken en naar Brutus ruiken.  Qua vreugdedansen houden we ons nog een beetje in, kwestie van nog wat energie over te hebben wanneer tweede plaat “Nest” op de arme wereld wordt losgelaten.  Maar de energie, duistere roes en briljante tempowisseling van ‘War’ hebben wij nog maar zelden gehoord sinds de hoogdagen van Hetfield/Burton.  De drummer van dat tweetal heeft zich ondertussen geout als fan, en de mening van Ulrich geldt wel vaker als een koffielepel confituur die de metalwereld makkelijker doet slikken.   En slikken zullen ze, want wij hebben zonet al ons spaargeld, iets met een 2 en amper twee nullen weliswaar maar toch, gewed op een wereldwijde doorbraak van Brutus, eens die tweede plaat aan deze en gene kant van de oceaan wordt uitgebracht.  En je weet wat ze zeggen : wie de wereld wil veroveren moet eerst maar eens de Grote Kaai tot muzikaal slagveld omtoveren.  Op zondag 4 augustus bijvoorbeeld.

Scroll naar top