Father John Misty

Moest melancholie verspreiden een olympische discipline zijn twitterden zelfverklaarde dopingsexperts zich een ongeneeslijke hoeveelheid reuma in de vingers, wegens de bovenaardse en onverklaarbare prestaties en gouden medailles van Father John Misty.   Josh Tillman, zo heet hij echt, is de kwetsbare extravert, een jongen bij wie het altijd wat schemert in het hoofd.  Gelukkig heeft Tillman een alter ego voor zichzelf gecreëerd, eentje die een kompas biedt voor al die verrassende zijwegen en bochten in zijn gedachten.  Enter Father John Misty, waarmee hij al vier platen vol hemelse schittering maakt.  Het is muziek die drukt als een blakende zon, 47 graden in de schaduw.  Maar toch een zwart kostuum dragen, dat dan weer wel.   Zijn laatste platen “Pure comedy” (2017) en “God’s favorite customer” (2018) vormen samen een emotioneel zwaar beladen tweeloop, muziek die soms zo schoon is dat je naar een inhalator moet grijpen.   Liefdesbrieven die geschreven zijn voor niemand in het bijzonder, omdat de schrijver denkt dat niemand ze toch ooit wil lezen.  Dàt soort hartzeer, maar dan omgezet in intens mooie liedjes.  Wie lijdt aan liefdesverdriet of andere emotionele kwalen : dit is de wiegende troost die je nodig hebt.   Het hoeft geen betoog dat journalisten en andere recensenten telkens weer dromen van nieuwe superlatieven om hun liefde voor Tillmans meesterwerken zo origineel mogelijk te uiten.  En wanneer de man live speelt is “hoogmis” het vaakst gebruikt zelfstandig naamwoord.   Die hoogmis vindt dit jaar in Lokeren plaats, op maandag 5 augustus.  Father John Misty speelt er tussen Whispering Sons en Patti Smith.  Moest intensiteit een olympische discipline zijn gaan die avond een paar wereldrecords sneuvelen

Scroll naar top