De laatste keer dat Gabriel Rios op de Lokerse Feesten speelde zijn we halsoverkop naar Oostende moeten rijden.  De vrouwelijke medewerkers van de Feesten waren een kwart bezorgd maar drie vierde opgewonden komen zeggen dat ze die avond zouden verdrinken in ’s mans ogen.  Vandaar de groep bereidwillige, in Oostende weggeplukte,  strandredders voor het podium.  Zelf zijn we daar gelukkig tamelijk immuun voor en we zijn al lang blij dat artiesten als Gabriel Rios nog steeds bestaan.  Mensen zijn dat die muziek maken die zowel past bij ontwaken – “This marauder’s midnight” in combinatie met verse koffie, probéér het alsjeblieft allemaal eens! –  als in de onmetelijke rust en duisternis van de nacht.  Muziek die motiveert tijdens het joggen of een ondersteunende soundtrack blijkt voor uw slaapkamerpassie met de partner.  Rios is nu eenmaal een vakman, die schrijft en schaaft tot elke noot op zijn plaat raak schiet, naar je heupen of onderbuik.  Dat we daardoor soms lang moeten wachten op een volgende plaat is de gepresenteerde rekening die we met een glimlach en voorzichtig dansend vereffenen.   Nieuw werk van Rios zit momenteel nog in de studiofase, de man heeft echter een zodanig indrukwekkende back catalogue dat hij niet meer kan buitenkomen zonder een oplegger met dubbele achteras en zestien wielen om al zijn vierentwintigkaraatsongs te kunnen meezeulen.  We hebben dus extra parking voorzien, op zaterdag 3 augustus, wanneer de reddende engel van de vaderlandse eclectische popmuziek zijn indrukwekkende zelf zal wezen op ons podium.