Oké, hoe ver reikt nu eigenlijk onze kennis over de Ieren?  Ze geraken zelden op een EK of WK, zegt het Frank Raes-stemmetje in ons hoofd.  Tijdens een karaoke kiezen we allemaal graag voor ‘Sunday bloody Sunday’ of ‘I still haven’t found what I’m looking for’ en in 75% van de Ierse weesgegroetjes danken ze de brouwerij Guinness.  Ieren hebben ook een met de paplepel doorgegeven talent voor hartpijn en melancholie en om dat dan ook nog eens met volle borst te bezingen.   Neem nu ‘All I want’ (2013) van Kodaline, zelden of zelfs nooit is smart met zoveel intense schoonheid en droefnis vertaald als in deze moderne klassieker.  Het succes van dit nummer werd een startsein om op kousevoeten de wereld te veroveren.  Platen als “Coming up for air” (2015) en “Politics of living” (2018) zijn slechts hulpmiddelen om keer na keer grotere zalen te vullen, of om almaar later op de dag op festivals te mogen spelen.  Concerten van Kodaline lijken dan ook mensen aan te trekken die als een volleerde spionkop letter na letter mee kunnen brullen.  De liefde voor deze jongens kent bij fans duidelijk weinig grenzen.  Kop in de lucht, de armen wijd gespreid, de ogen dicht …. En gáán, als het moet met geopende traansluizen!   Nog zo een voorbeeld :  ‘Follow your fire’ (2018), nog meer larger than life dan dit vind je ze nergens meer, de popsongs.  En als Kodalife nog eens een tearjerker schrijft (‘The one’, 2015 of ‘Shed a tear’, 2018) dan lijkt het alsof ze die enkel voor jou zingen, een gevoel dat de 14.000 mensen rond jou ook zo ervaren.   Ach, de Ieren.  Het meest geliefde volk ter wereld.  Gedenk hen en meer bepaald de jongens van Kodaline in uw volgend weesgegroetje.  En drink vervolgens een Guinness of zes.

Scroll naar top