Life of Agony

04 Aug 2019

Mainstage

Het Life of Agony van debuut “River runs red” (1993) was de door Keith Caputo, Alan Robert en Joey Z uitgedeelde oorveeg die de aan ijzertekort lijdende heavy metal begin jaren 90 o zo nodig had. Het Life of Agony van laatste plaat “A place where there’s no more pain” (2017) is dan weer de door Mina Caputo, Alan Robert en Joey Z uitgedeelde oorveeg die de na “River runs red” afgehaakte fans terug naar de schapestal wist te drijven.  Het verschil?  Oestrogenen, Life of Agony heeft tegenwoordig een heuse drumster in huis en zoals die op vellen mept kun je maar vermijden om een oorveeg van hààr te krijgen, vrezen we. Caputo daarentegen heeft dan wel een andere voornaam en links en rechts een ander lichaamsdeel, ze blijft de gedroomde frontvrouw die als geen ander kwellingen, muizenissen en allerlei andere zwarte kronkels weet te verwoorden en vervolgens verwerken eens men een microfoon voor haar duwt.  De rest van het concept is niet veranderd: tegen hun riffs is geen tand des tijds opgewassen en refreinen kleven zo hard alsof er secondelijm mee gemoeid is.  Life of Agony maakt al jaren metal die hier en daar wat puin van het ooit zo fiere grunge met zich meedraagt en voelt zich perfect gelukkig in een huwelijk van hardrock en groove. De Amerikaanse metal heeft na “River runs red” gouden tijden en vervolgens zwarte sneeuw gezien maar geen nood : ijzertekort bestrijd je met ‘River runs red’, ‘Weeds’, ‘Lost at 22’, ‘Love to let you down’ of ‘World gone mad’.  Live mee te maken in Lokeren, op zondag 4 augustus.