In principe spelen in Lokeren enkel bands die op zijn minst een propere onderbroek aantrekken of hun oksels af en toe wassen, en we zien er dan ook op toe dat dat contractueel wordt vastgelegd.  Met NOFX laten we echter alle schaamlapjes in de archiefkast en gaan we, wat onderbroeken- en andere lol betreft, all the way.  Voor het eerst mogen we dan ook, fier maar ook een beetje gegeneerd, roepen dat we het ultieme schorremorrie in huis hebben gehaald.   En dat voor een festival dat Johnny Rotten al een paar keer op zijn planken heeft gehad.  En Glenn Danzig.   NOFX is het soort band die het modeverschijnsel ‘bloot-lijf-in-combinatie-met-dreadlocks-en-een-elektrische-gitaar-onder-mijn-kloten’ in ere houdt, terwijl altijd wel één bandlid blijft zweren bij een hanekam.   Muzikale vernieuwing is niet nodig, aan trends en hypes veegt Fat Mike – zo heet hun zanger – zijn reet.  Wat levert de keuken van NOFX dan wél op?  Denk aan een dampende hutsepot van wat Ramones, Descendents, Adolescents en Dickies.  Doorspekt met tonnen humor en een attitude die verraadt dat werkelijk met alles en iedereen mag gelachen worden.   Heilige huisjes doen bij NOFX dan ook dienst als urinoirs.  Het is muziek om op te dansen, als je tenminste tegen een stoot kunt. En nog een.   En dat vervolgens een uur lang.    Muziek die doorgaans venijn uitademt maar evengoed aanvoelt als luide en spottende lach, gevolgd door een daverende maagoprisping .   Hun discografie is enorm, maar toch slagen ze erin om met  laatste plaat “First ditch effort” (2016) iedere recensent te doen strooien met negens en tienen op tien.   Voor één keer mag het dus, de Grote Kaai betreden met een onderbroek die al een paar weekdagen meegaat en oksels die in geen tijden een washandje hebben meegemaakt.  Dansen is verplicht maar verwacht u aan een hoop stoten.  NOFX speelt eindelijk in Lokeren, BURP nog aan toe!

Scroll naar top