Patti Smith and band

Indien u nog steeds – en dat hopen wij graag met u en uw naasten mee –  over een gezonde tegenwoordigheid van geest beschikt hebt u misschien nog wel iets onthouden van 1975.   Herinnert u zich deze nog nog nog?  ‘Jive talkin’ van The Bee Gees op nummer 1! De Engelsen kochten massaal gekleurde bottines met plateauzolen en dansten de boogiewoogie op de tonen van Slade, Johnny Rotten zat nog elke woensdagnamiddag in de strafstudie, Monty Python and the Holy Grail in de cinema was zowat de belangrijkste oorzaak van een eenzame schaterlach.  Elders liet de wereld vooral bittere tranen, voor de slachtoffers van de killing fields bijvoorbeeld.  En in Amerika hadden de beste groepen – The Doors, Jimi Hendrix Experience, Velvet Underground, MC5, The Stooges – ofwel de boeken neergelegd ofwel deden ze dappere pogingen om het uitdoofscenario tevergeefs af te remmen.  En dan was daar plots “Horses”, zonder dat u daar op voorhand van werd verwittigd.   “Horses” is het debuut van Patti Smith.   Een plaat van 980 pK, gemaakt om nog vele generaties het bloed te doen stollen van opwinding.   Meer zelfs, na “Horses” volgen nog “Radio Ethiopia” (1976), “Easter” (1978) en “Wave” (1979).  Vier keer vanuit de heup geschoten.  Vier keer de roos aan flarden.   Het zou genoeg zijn om van Smith voor eeuwig en acht dagen een icoon te maken, die nog lang na haar – hout vasthouden! – einde op vele t-shirts en in studentenkamers zal te zien zijn.  Bovendien is Smith niet het soort persoon die tevreden is met een doordeweekse comeback, o nee.  In 1988 sprong ze terug de planken op en veegde ze met ‘People have the power’ ‘Born in the USA’ van de eerste plaats van meest-in-combinatie-met-opgeheven-vuist-gezongen-songs van de jaren 80.   Sindsdien heeft Patti Smith zich gespecialiseerd in muzikale masterclasses, in begeesterende rock en concerten waarbij fans bijna van pure dankbaarheid en idolatrie op de knieën gaan.   Lou Reed, Bowie, Marc Bolan, Joe Strummer en Joey Ramone zaten allemaal met haar in de klas van ’75.  Enkel Patti is er nog, verdraaid dat dat geen tranen van ontroering waren die zonet op ons toetsenbord plensden terwijl we het schreven.  Live bij ons op maandag 5 augustus, vierenveertig jaar na 1975.  U herkent ons, knarren van de Lokerse Feesten, aan de knielende houding van dankbaarheid waarmee we ons die avond op het terrein begeven.