Het virtuele kerkhof van de rock’n roll heeft enkele jaren geleden een extra terrein moeten aankopen om de eerste generatie punks te kunnen bijzetten, in het met graffiti bezoedelde familiegraf.   Ga maar eens kijken, je kunt immers niet mis zijn omdat de crypte momenteel bezaaid is met verse bloemen voor Pete Shelley.  Ongeveer de laatste band die nog rechtop genoeg kan staan en voldoende fluimen in zich heeft om een zaal of festivaltent te doen kraaien van jolijt is The Damned, en we vinden het dan ook dolletjes dat we de enige nog levende jukebox van de generatie-77 op jullie mogen loslaten.   De eerste punkband met een single (‘New rose’, 1976), de eerste punkband die in Amerika toerde, de eerste Engelse punkband met een elpee.  En de eerste punkband die zich waagde aan een reünie, lang (1978!) voor dat hip zou worden.   De waslijst met triomfen is nog veel langer dan dat : tien jaar lang Engelse hitsingles, zware overtredingen tegen de punkregels (een Pink Floyd als producer?  Check!), en een overstap van jeans naar zwarte hemden om op die manier en passant de gothrock ongeveer uit te vinden.   The Damned is zowat de meest onderschatte groep van de jaren 70, maar hun gave om geniale nummers te bekokstoven werd al te vaak in de hoek geklopt door hun onmeetbaar talent om in de eigen voet te schieten.   Meteen de reden dat deze pubers van boven de zestig niet in de stadions spelen die ze verdienen, maar wel het publiek in Lokeren zal tonen wat de essentie van punk altijd is geweest : een grijns, een 1-2-3-4, een rollende bas, een catchy tune en nog liever een namiddagje in de ring met Floyd Mayweather dan een gitaarsolo spelen.   Kom kijken en leer, op dinsdag 6 augustus 2019.