Woensdag 7 augustus is de dag dat wij van de Lokerse Feesten, een aantal vrouwelijke meestertalenten en 15.000 toeschouwers alle glazen plafonds in Lokeren en verre omstreken aan diggelen gaan doen knallen.  Christine en Róisín krijgen die dag gezelschap van het fenomeen Trixie Whitley en meteen beseft u : dit wordt the battle of the vijfsterrenrecensies.  Op het moment van deze aankondiging heeft Whitley nog maar twee platen (“Fourth corner” in 2013, “Porta bohemica” in 2015) op de teller; de derde – ondertussen half mythische – LP lijkt wel een orgasme dat almaar uitgesteld wordt.  Maar tegen dat Whitley in Lokeren staat heeft de plaat ongetwijfeld pers en publiek verleid en helemaal ingepalmd en draaien de betere radiostations overuren om hun liefde voor de nieuwste Whitley te kanaliseren.  Uitkijken dus, zeer reikhalzend zelfs.  Wat we voorts van Whitley in Lokeren mogen verwachten is vooral het onverwachte.  Geen Belgische artieste klinkt dan ook zo  wispelturig, doornig, sensueel of zelfs bloedgeil als zij.  Muziek met een liefdevolle glimlach, maar evengoed klaar om luipaardgewijs naar je nek te grijpen.  Rock, metropoolblues, ongepolijste elektronica, ballades en verkillende schoonheid.  U krijgt het allemaal voor een en hetzelfde inkomkaartje.  In andere delen van de wereld is de plaats van de vrouw nog af en toe een twistpunt, in Lokeren regeren de dames.