FACTORY FLOOR

Het kan zo’n deugd doen: uit de kast breken en vervolgens met veel bombarie de Wikipedia in jezelf loslaten, zoals wij hier eens met veel theatraliteit zullen doen: FACTORY FLOOR, mensen, is een duo uit Londen dat al sinds 2005 de buitengrenzen van de elektronische popmuziek opzoekt en live zodanig veel brokken maakt dat geen enkele aannemer nog de telefoon oppakt wanneer een zaaleigenaar belt om de boel achteraf te herstellen.  Oef, dat deed, zoals gezegd, eens deugd, Wikipedia’tje spelen.  Factory Floor maakt tot ieders tevredenheid al platen sinds 2013 en doet dat voor het DFA label van onder meer James Murphy. Je kunt zoeken tot de blaren op je voeten er zodanig uitzien dat zelfs het containerpark hen niet meer aanneemt, maar hipper dan DFA  zul je ze niet vinden, de platenlabels. Nu, allemaal goed en wel maar Factory Floor moet je vooral toch live ondergaan. We horen verhalen over optredens van Factory Floor die ei zo na met een partouse eindigden, of althans waarbij de helft van de zaal z’n kleren uittrok. Of het waar is of niet, het management van de groep stuurde ons alvast een mail waarin ze ons aanraden om een gespecialiseerde kuisploeg in te schakelen om achteraf de doordringende geur van extreme danslust weg te poetsen. De combinatie synthesizers, geile zang en pulserende drums doet alleszins dingen met je zenuwstelsel en je lendenen die je lang geleden slechts meemaakte wanneer je in de videotheek een film meegriste die verhuurd werd in het kamertje achter het gordijn. Of concreet: denk aan een afrodisiacum dat gemaakt is met gelijke delen New Order, LCD Soundsystem en Chris & Cosey. Het is niet onze gewoonte maar voor één keer moeten we streng zijn: wie een kaartje heeft voor zondag 2 augustus en niet naar de Club Studio Brussel afzakt om Factory Floor te ondergaan zal zich moeten verantwoorden met een ziektebriefje. Het is voor jullie eigen goed: dit concert wil je immers niét missen.