SOFT CELL

Vooraleer we aan onze aankondiging beginnen willen we even benadrukken dat we al een halve dag tobben over wat te doen rond het jammerlijke overlijden van Dave Ball (1959 – 2025). Gaan we een minuut stilte houden of volgen we de voetbaltrend van de laatste jaren en geven we een stormachtig applaus om het leven en de prachtige carrière te vieren van Ball?  We komen er op terug.  Ball zal in zijn leven wel meerdere ontmoetingen hebben meegemaakt die zijn leven een gunstige draai hebben geschonken, maar de dag dat hij op de universiteit vriendelijk knikte naar Marc Almond en die laatste enthousiast zijn hand uitstak, was toch wel héél beslissend. In het kort: de twee besloten om in de wereld van de computerpop te duiken en richtten SOFT CELL op. Twee jongens met zoveel talent, dat is zoals een fles Pepsi waar je een handvol Mentosmuntjes in kapt, dat kan enkel maar een fontein vol bruis opleveren. Als daar zijn: LP’s als “Non-stop erotic cabaret” (1981), “The art of falling apart” (1983) en “This last night in Sodom” (1984).  Platen zijn dat, die alle bewondering in je lijf wakker schieten en waarvoor je zeven à acht keer per album je petje afneemt.  Jullie willen niet weten hoeveel denkbeeldige petjes wij versleten hebben door al dat moois van Soft Cell. Daar waar 99% van de LP’s uit de jaren 80 ergens liggen te vergaan in de grote waskuip der vergetelheid, logeren die van Soft Cell overal ter wereld in de dichte nabijheid van een platenspeler.  Het ding is, Soft Cell heeft uiteindelijk een comeback gemaakt, en recent werk als “Cruelty without beauty” (2022) en “Happiness not included” (2024) werden overladen met lovende woorden van het internationaal journaille én van jullie, de fans.  Voor we het vergeten: op moment van dit schrijven staat een nieuwe plaat (“Dancetaria”) van Soft Cell aan de metalen buizen van de steigers te trekken, om los te breken. Op de avond dat Almond en co bij ons komen triomferen hebt u dus minstens tien nieuwe songs om naar uit te kijken. Anders: nu een minuut stilte voor Dave, en in Lokeren een stormachtig applaus met twintigduizend handen?  Akkoord?  Go …