SONS

Zóveel bands kent ons land niet die zowel het jonge volkje op de wei van Rock Werchter als de bakkebaardrockers die aanwezig zijn op Sjock Rock nopen tot headbangen of tot andere uitingen van ongebreideld enthousiasme. SONS echter, die zijn zo goed, bezield en aanstekelijk dat ze zelfs het publiek dat naar de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano komt kijken richting moshpit drijven. Wedden dat minstens de eerste rij stoeltjes van het Paleis voor Schone Kunsten het niet overleven? SONS dus, u kent hen. Van hun platen, van hun ontelbare triomfantelijke club- dan wel festivalshows. Over de platen: “Family dinner” (2019) en “Sweet boy” (2022) fungeerden destijds als een soort Lucille, de beruchte knuppel die Negan uit The Walking Dead wereldberoemd maakte. Deuren werden geopend, wedstrijden makkelijk gewonnen, alternatieve hitlijsten gekraakt, festivalpodia extra verstevigd wegens hun gestamp en gebulder. Vervolgens kwam “Hallo” (2025), de derde LP die de acné uit hun jeugdigheid overwon en Sons recht in de armen van de jongvolwassenheid joeg.  Nu we toch in de puistsfeer zitten: veel van de nieuwe songs klinken een beetje als steenpuisten die je gedurende enkele seconden masseert met een zalfje, maar waar je vervolgens je twee wijsvingers tegen drukt tot een totale en fatale uitbarsting ontegensprekelijk volgt. Een ander pluspunt, het moderner geluid, zal wel iets te maken hebben met de gerenommeerde Britse producer David McCracken. Zijn tracks als ‘Somehow’, ‘Hello’ of ‘Do my thing’ ooit al publiekelijk gebombardeerd tot wereldnummers, of zijn wij echt de eerste? Indien niet: bij deze! De derde van SONS biedt klasse zo internationaal dat Unesco hun nummer al heeft gevraagd. Tot slot, op vrijdag 7 augustus serveren wij een hele avond zoveel goeie muziek dat we bijna medelijden krijgen met alle andere festivals ter wereld.