THE HUMAN LEAGUE

Je moest eind jaren 70 in het Engeland van Rotten en Vicious beschikken over een ferm koppel stalen kloten om in de punkclubs van Sheffield en omstreken met meer elektronische kastjes dan gitaren op een podium te kruipen. We hadden er graag bij geweest, nadat die van THE HUMAN LEAGUE zonder een spoor van knikkende knieën in een lokale club het stopcontact instaken en ‘Being boiled’ voor het eerst op het publiek loslieten. Altijd fijn om een ommekeer van de popmuziek live mee te maken uiteraard. ‘Being boiled’ werd een indiehit, LP’s “Reproduction” (1979) en “Travelogue” (1980) staalharde bewijzen van Philip Oakey’s loepzuiver talent om met een paar noten, een hoopje bleeps en een vriendelijke drummachine tot in de verste hemelen te geraken met zijn melodieën. Twee derde van de groep werd uitgezwaaid, twee zangeressen (Joanne en Susan Ann) sprongen in de krater die de exit van de boys had aangericht et voilà: “Dare” (1981) werd het meesterwerk waar de nieuwe synthesizerpop naar snakte. “Dare” is van een zodanige grootsheid dat de hele Britse en Europese concurrentie maanden- dan wel jarenlang in bed heeft liggen woelen, door afgunst. Wij luisteren al vijfenveertig jaar lang voor het slapengaan naar minstens een paar tracks uit dat album en na al die tijd voelt het elke keer nog steeds aan als een soort private kerstavond.  Trouwens, niemand weet nog wat hij in november 1981 deed, maar iedereen herinnert zich wel nog dat hij of zij toen naar ‘Don’t you want me’ luisterde.  Na “Dare” kwamen “Hysteria” (1984) en “Crash” (1986) en met hen nog meer hitsingles. Grappig weetje, een stoet experten heeft ooit uitgerekend dat het aantal slaapkamermuren van waarop de geposterde glimlachen van vooral Joanne en Susan Ann destijds uw nachtdromen hebben veroverd, samen ruw geschat twaalf keer zo lang zijn als de Chinese muur. De concerten van The Human League ten slotte, die zijn ondertussen de grenzen van de eenentwintigste eeuw overgestoken. De lichtshows meten zich met de beste, de beats en klanken blijken geen rimpel verouderd en de songs, o man de songs. Vraag eens aan honderden Britse en Europese concurrenten van The Human League wat zij van de wondersongs van Oakley vinden. Dat wordt weer jaren woelen.  Bij ons mee te maken op zondag 2 augustus.