Je gebruikt een sterk verouderde browser. Upgrade je browser om je surf ervaringen te verbeteren.

Tickets

De punkdag keert terug op 8 augustus!

De punkdag keert terug op 8 augustus!

Na de Metaldag keert ook de Lokerse Punkdag terug, en wel op maandag 8 augustus! Flogging Molly en Bad Religion co-headlinen, The Interrupters zijn dé nieuwe ska-punk sensatie, SONS stellen met trots hun geweldig nieuw album voor, en ANTI-FLAG is Amerikaanse punk royalty. Tickets kosten 39 € en zijn te koop vanaf morgen woensdag 27 april om 12u00.

FLOGGING MOLLY

Tja, iemand moest toch de fakkel overnemen van The Pogues, nadat die band verdronk in een stroom van whisky? Enter Flogging Molly, een groep die van zodra ze een eerste maal een podium betraden punk van nieuw en broodnodig plasma voorzag. Wat zanger Dave King en zijn Amerikaans/Ierse maten wel deden : hun vrolijke en opzwepende folkpunk oppompen met stevige Oi! à la Cockney Rejects en co. Het gevolg kent u : u doorstaat geen concert van Flogging Molly zonder dat u zich zorgen maakt over uw bril of de vullingen in je hoektanden. Maar lachen, altijd lachen! Dat dan weer wel want de vorige keer dat Flogging Molly in Lokeren speelde brak een volksdansspektakel uit van het soort dat in het Vlaanderen van vandaag niet op subsidies hoeft te rekenen. Het kan zijn dat onze herinneringen ons een beetje in de steek laten, maar we menen dat u na het concert Couckenbakgewijs richting uitgang huppelde, nadat u eerst alle biertenten had geplunderd, om het feest vervolgens verder te zetten in de straten van Lokeren. Alwaar u de aanstekelijke refreinen van ‘Drunken lullabies’, ‘What’s left of the flag’ en ‘Devil’s dance floor’ finaal naar de vanen brulde. Maar zoals gezegd, er is die avond oneindig veel bier geschonken dus het kan zijn dat fantasie en realiteit even door elkaar werden gefloggingmollied. Flogging Molly komt terug naar Lokeren, op maandag 8 augustus, en garandeert alvast een volks spektakel waar u achteraf een heel schooljaar kunt over doorbomen. Niet tevreden? Ernstig blijven, na deze show sméékt u om een derde keer Flogging Molly. Cheers!


BAD RELIGION

Veertig jaar rammen en toch niet het minste laagje sleet op, we hadden het pakweg Kajagoogoo of Culture Club wel eens willen zien doen. Die twee staan op een eindeloze lijst van bands die begonnen rond 1980 maar die na een paar jaren hitparadesucces al volledig doorroest bleken. Niets van dat alles bij Bad Religion. Die hadden geen hits nodig om jaar na jaar voor vollere en grotere zalen te spelen. En geen MTV om en passant duizenden jonge Amerikanen aan te zetten om hun skateboard in te ruilen voor een gitaar of drumstel en vervolgens zelf op een podium te kruipen. Jarenlang vond Bad Religion wel ergens een podium om de kids te leren punkrocken, van New York tot stoffige hillbillydorpjes, van Los Angeles tot plekken waar ze elkaar nog steeds begroeten met Yabba dabba doo! Het was een rol die The Ramones of The Sex Pistols in de jaren 70 al succesvol gespeeld hebben en die traditie hebben zanger Greg Graffin en zijn troepen dus met verve overgenomen in de jaren 80/90. Platen opnemen, die dan ook uitbrengen en toeren, toeren en nog eens toeren, om dan een jaar later alweer een collectie nieuwe songs aan een rond stuk vinyl toe te vertrouwen. Waarna ze natuurlijk wéér een reden hadden om nog maar eens kilometers te tellen in een amper door de autokeuring geraakte bestelwagen vol instrumenten. Eerst in het thuisland, na een tijdje de planeet rond waardoor ook wij Europeanen hernieuwde interesse kregen in Amerikaanse fast punk. Het explodeerde allemaal in de jaren 90, wanneer een groot deel van hun voorprogramma’s plots miljoenen platen verkochten en Bad Religion een troon kreeg van waarop ze hun vele volgelingen nog méér schouderklopjes konden uitdelen. Vier jaar na hun grote triomf in Lokeren komt Bad Religion terug met plaat nummer zoveel : “Age of unreason”, uitgebracht in troebele tijden waarin de jeugd meer dan ooit nood heeft aan punkgeweld om zich een weg te pogoën in deze vreemde wereld. Nee, we zien het Kajagoogoo en Culture Club écht niet doen.

THE INTERRUPTERS
 

The Interrupters is een band uit Los Angeles die bestaat uit een zangeres en drie broers. Nu, er zijn best wel wat voordelen verbonden aan een groep met zoveel familie in de gelederen. Zo vermijd je bijvoorbeeld ambras omdat je bijna onmogelijk de verjaardag van de drummer kunt vergeten. Belangrijke bandbeslissingen kunnen bovendien genomen worden bij de mama of een tante thuis, terwijl die in de keuken heerlijke pannenkoeken staat te bakken. Oude bandshirts waar de oudste niet meer in kan? De jongste zal ze met plezier dragen tot de naad het helemaal opgeeft. Maar goed, familie of niet, elke skapunkband die de voorbije dertig jaar de oceaan is overgestoken is in weze ook maar een kind van dezelfde ouders : Operation Ivy, de mythische groep die de swingende ritmes van The Specials en het venijn van The Dead Kennedys door elkaar wist te roeren. Van de talloze achterkomertjes vinden wij The Interrupters zonder twijfel het meest getalenteerde. Ze mochten dan ook niet voor niks mee op tournee met Green Day. Op het etiket staat : 100% koren, geen kaf. Typische trek-eens-aan-mijn-vinger-humor, gecombineerd met stuwende ska’n roll zorgen live voor lach- en moshpitsalvo’s waar je nog weken gelukkig van loopt. ‘This is family’, ‘She’s kerosene’, ‘Gave you everything’ of ‘Babylon’, als u wil dat uw stembanden het meebrullen overleven : goed insmeren, drankbonnen kunnen eventueel op voorhand besteld worden. The Interrupters live … Amerikaanse dokters waarschuwen al jaren dat mensen die vaak naar dit soort punkrockconcerten gaan jaren later lijden aan artritis aan elk lichaamsdeel dat beweegt. Sla die waarschuwing in de wind, vlieg met een grove borstel door de moshpit en geef Lokeren in augustus achteraf een maximum score op tripadvisor.be … Schrijf op : The Interrupters wordt hét geheim wapen van onze punkdag, maandag 8 augustus.
 

SONS


Daar is dan eindelijk de comeback van SONS, lawaaimakers van deze kant van de Schelde en enkele jaren geleden hofleveranciers van De Afrekening. Hun LP “Family dinner” (2019) bleek alleen maar hits te spuien. Vandaag is het aan puike single ‘Nothing’ om de radiogolven te teisteren en meteen beseffen we hoezeer we dit soort kabaal gemist hebben. Het concept van SONS is niet hard veranderd : bulderende rock’n roll die past bij een dolle rit in een Dodge Charger 1969 of een Pontiac Firebird 1970. Lawaai dat slechts plankgas kan verdragen. Meezingrefreinen die lijken op gierende banden. ‘Nothing’ is op het moment van dit schrijven de eerste song uit de nieuwe plaat die het ei heeft verlaten, op de rest is het nog wat broeden. Maar als de huidige 45’er een voorproefje is van wat komen zal bestellen wij meteen zes bakken. Wordt u al horendol van drie minuten SONS op de radio, dan moet u hen live eens ondergaan. Gooi een bloedend paard in een aquarium piranha’s die een maand vasten achter de
kiezen hebben en fantaseer daar een soundtrack bij. Dat is SONS live. Hypernerveus kloppen en smijten, en net wanneer je in een lekker pogoritme zit steken ze nog een tandje bij zodat je struikelt over je eigen enthousiasme en dat van de dansvloerbuur. Maakt niet uit, in een SONS-moshpit zijn we tenslotte allemaal vrolijke vrolijke vrie-ienden, vrolijke vrienden da-at zijn wij. SONS strijdt voor de Belgische driekleur tijdens onze traditionele punkdag, omsingeld dat ze zijn door een stel Amerikanen. Voor SONS, voor vrijheid en voor recht.

ANTI-FLAG

De afspraak was : maak een aankondigingstekst over Anti-Flag, maar vermijd daarbij sufgebruikte clichés als daar zijn : deze groep gaat door met toeren tot ze erbij neervallen, die gaan heus geen witte vlag hijsen. Niet grappig. Of ook : Anti-Flag is het vlaggenschip van de Amerikaanse punk! Dat moet beter kunnen. Of, en dit is echt wel de bouquet der clichés : Anti-Flag probeerde destijds samen met NOFX, Rancid en Offspring het grote publiek warm te maken voor skatepunk en is daar met vlag en wimpel in geslaagd. Mocht allemaal niet. Wat dan wel? Het is vreemd om te zeggen, maar aangezien deze band al debuteerde in 1996 mogen we hen stilaan toevoegen aan het lijstje van de oude garde der US punks. Anti-Flag, de oude garde? Wat zijn The Stooges, The Ramones en Black Flag dan, vragen wij ons af? Uitgestorven door de big bang die destijds ook de velociraptor naar de vanen blies? Maar van de generatie ’96 zijn zij effectief een van de weinigen die nog meerdere malen per week op een podium kruipen, waar vervolgens keer op keer de pleuris uitbreekt. Om zo een toernee te rechtvaardigen maken ze ook nog steeds platen en met “20/20 Vision” gooiden ze onlangs zelfs een van hun betere bovenop de onmetelijke stapel releases die nog elke dag aangroeit. De plaat begint trouwens met een stukje speech van Donald Trump, wat meteen bewijst dat terechte razernij wat ons betreft nog steeds tot de standaarduitrusting van een béétje punkrocker behoort. Live staat Anti-Flag garant voor drie kwartier roepen en smijten, rondvliegende lichamen en vervaarlijke moshpits. Een beetje als een match van den Antwerp, maar dan met miraculeus coole rock’n roll. Anti-Flag op de Lokerse Feesten, op maandag 8 augustus : fier, luid, wapperend … verbod op clichés of niet, deze vlag zal in Lokeren alvast niét halfstok hangen!