EMMY D'ARC

Enkele jaren geleden zaten wij, oude knarren van de Lokerse Feesten, eens te vissen op snoekbaars in de heerlijke schaduw van een treurwilg. Wisten wij veel dat de muziekgoden net die dag hadden uitgekozen om ter aarde te komen, zodat ze aan enkelen het felbegeerde talent konden schenken om onaardse wereldsongs bij elkaar te pennen. Snoek noch baars hebben we die ochtend gevangen maar voor de jonge Ineke Tiolants werd het wél een dag die alles veranderde. Ineke werd Emmy, Tiolants werd vervolgens d’Arc. EMMY D’ARC dus. De achternaam verwijst naar een Frans standbeeld dat lang geleden bij leven en welzijn al eens graag het smoelwerk van een Engelsman tot moes sloeg. Achternaamgenoot Emmy daarentegen zal alleen maar harten overwinnen, uiteindelijk ook van Engelsen. We hebben met de hulp van AI eens een grafiek laten maken van de steile opgang die Emmy’s carrière sinds enkele jaren beleeft. Een hoek van negentig graden leek ons dat. Tussen de voorzichtige airplay die EP “Reveal” (2021) haar nog garandeerde tot de euforische recensies die in de nasleep van LP “Braving fears” (2025) op massa’s papier werden gedrukt, zitten tal van hoogtepuntjes. De harten van fans van Simply Red en Birdy voorverwarmen, Pukkelpop en Rock Werchter als overwonnen gebied beschouwen, het wereldwijde web charmeren met prachtige video’s voor mirakelsongs als  ‘Angels’ of ‘What’s on your mind?’, liedjes met de impact van een welkomstknuffel in een aankomsthal van een vliegveld, na een urenlange en stressvolle reis. En dat terwijl ze een plaatsje heeft veroverd in de cast van ‘Ik vraag het aan’ (VRT), een duw in de rug zo gegeerd dat andere jonge artiesten er een long, een halve lever en een zintuig naar keuze voor over hebben. Ja, ook wij horen waar Emmy d’Arc de Tierenteyn heeft gehaald: bij Sinéad O’Connor, bij Springsteen en Johnny Cash en misschien ook bij Amy Macdonald, maar het is toch vooral op eigen houtje dat dit Limburgs rastalent op zaterdag 8 augustus het publiek van Lenny Kravitz in haar kabas zal steken.