LéZARD

Engeland had/heeft Stiff Records, Creation, Factory en Rough Trade. Kwaliteitslabels die ons gedurende jaren elke week een nieuwe poster op de muur hebben opgeleverd, zonder dat ze daar veel meer voor hebben gevraagd dan de prijs van hun platen. Tijd om eens iets terug te doen en vandaag, vijftig jaar na de eerste release van Stiff, durven wij luid en trots neerpennen dat we met Mayway records eindelijk een eigen huis van vertrouwen hebben opgebouwd. We, dat is Tony Vandenbogaerde, want zelf hebben we daar eigenlijk weinig verdienste aan. Na Meskerem Mees, Heisa, Meltheads, The Haunted Youth, Dressed Like Boys (!) en Ão (!) zou je denken: de bron waar Mayway met hun emmertje vers talent gaat omhoog scheppen is ondertussen bijna opgedroogd, maar dan hebt u nieuwste sensatie LÉZARD nog niet gehoord. Lézard, met een accent op de E, is zo een band naar wie je onbevooroordeeld gaat kijken, waarna je na 3 minuten iets Engels à la ‘Bloody hell’ roept, gevolgd door vijfenveertig dolle minuten intense sprakeloosheid. LP “Que se passe t-il” (2026) is zo straf dat we prompt naar de winkel zijn gereden om enkele dozen Maxell cassettes in te slaan, om de plaat op te nemen en vervolgens naar Melody Maker, NME, Sounds, Rolling Stone of Mojo te verzenden. Tot we ons realiseerden dat onze cassetterecorder de geest heeft gegeven, ergens in 1997. Hoe dan ook, om dat van dat uitzonderlijk straf nog eens te benadrukken: Lézard brengt ons met hun geluid terug naar het New York van 1982, waar Talking Heads, ESG, Liquid Liquid, The Contortions én de jonge Madonna de richting aanwezen. Geloof ons, de laatste keer dat we naar “Que se passe t-il” luisterden hebben we Google naar het nummer van David Byrne gevraagd, er is immers vast nog wel wat ruimte voor een jong voorprogramma, wanneer hij nog eens de wereld rondtrekt. Dinsdag 4 augustus is de dag dat we Mayway records in de bloemetjes zetten, met hun drie heetste acts van het moment. Twee derde ervan speelt op de mainstage, Lézard daarentegen doet wat niemand hen ooit voordeed: onze Club gedurende een klein uurtje omtoveren tot een CBGB’s Aan De Durme.