THE STREETS

Als een godsgeschenk werd debuutplaat “Original pirate material”, het in 2001 door de hemelen verzonden meesterwerk van THE STREETS, aanvaard door een publiek dat hongerig was naar nieuwe trends en verse geluiden. Mike Skinner, de meer officiële naam van The Streets, verraste vriend en minder goeie vriend met een nieuw soort popmuziek. Gebracht met branie, bravoure en meer attitude dan de gezamenlijke spionkoppen van Millwall, Everton en West Ham United. Met opvolger “A grand don’t come for free” (2004) werd bewezen dat Mike Skinner geen one hit wonder, dan wel een many hits wonder is. Het is een plaat als een ouderwets 21 juli-vuurwerk: wiebelende sterretjes, luide knallen, felgekleurde slangetjes en gigantische vuurballen wisselen elkaar af, tot je als een vijfjarige vol kinderlijk enthousiasme in de handen klapt. “A grand don’t come for free” is dan ook zo een plaat die enkel recensies opleverde waarbij de vijf sterren onder het artikel bijna vochten met de superlatieven in de tekst zelf, en dat voor uw aandacht. De hits (‘Fit but you know it’, ‘Dry your eyes’, ‘Blinded by the lights’) waren niet eens de Yamine Lamal, Vinicius Junior of Jérémy Doku van de ploeg, dat zijn eerder albumtracks als ‘Could well be in’, ‘It was supposed to be so easy’ of ‘Not addicted’.  We sommen dat hier allemaal op omdat The Streets op donderdag 6 augustus “A grand don’t come for free” integraal komen spelen op onze Grote Kaai. Dat concert, beschouw het als een door de zevende hemel verzonden godsgeschenk, wordt er één voor minstens één cameraploeg van Het Journaal, voor een of twee chroniqueurs die ooit een boek schrijven over legendarische Belgische festivalavonden en vooral voor uw dagboek, dat alleen al door de door u getekende hartjes een extra pagina of zeven reserveert om uw emotie achteraf te ventileren.