WASTE

Onlangs vroegen we ons af: hoe zit het met de levensvatbaarheid van luide, brilglasverbrijzelende rock’n roll in dit land?  Na een rondje spotchecks in een platenwinkel nabij de Vooruit in Gent concluderen we:  zodanig goed dat we de voorbije week al vier keer naar Optiek Sonck op de markt in Lokeren zijn moeten lopen, om een nieuw brilglas.  Neem nu WASTE, de nieuwste piranha in het vaderlandse rockaquarium. Die band had al wat adelbriefjes in zijn portefeuille zitten: een single hier, een EP daar, wat , prestaties op bekende wedstrijden ook (zo wonnen ze dit jaar De Nieuwe Lichting van Studio Brussel). Hun eerste album echter, dat gaat zodanig veel vonken veroorzaken dat het nu al verboden is in de Innovation in de Brusselse Nieuwstraat.  Spotify zegt: tien songs, vierendertig minuten.  Wij van de Lokerse Feesten zeggen: tien songs, vierendertig minuten, honderdtweeëndertig FUCK YES-momenten!  Waste maakt noiserock die past als begeleidende filmscore bij een enorme kettingbotsing. Het muzikale equivalent van een orka die een zeeleeuw met een kopstoot de lucht in slingert. In recensies wordt nogal gretig gestrooid met bandnamen van buitenlandse lawaaivoorbeelden (van The Hives tot het geweldige Unsane), maar onthoud vooral ‘Dog House’, ‘Discotheque’ of ‘Mom’.  Potentiële hits die binnen niet al te veel jaren gaan gelden als referenties die piepjonge gitaarbandjes moeten motiveren om minstens even goed te doen.  Bij ons mee te maken in de Club op maandag 3 augustus. Breng een brillenkast van gewapend beton mee, we betalen jullie glazen niet terug.