Bad Religion

05 AUG 2020

Veertig jaar rammen en toch niet het minste laagje sleet op, we hadden het pakweg Kajagoogoo of Culture Club wel eens willen zien doen. Die twee staan op een eindeloze lijst van bands die begonnen rond 1980 maar die na een paar jaren hitparadesucces al volledig doorroest bleken. Niets van dat alles bij Bad Religion. Die hadden geen hits nodig om jaar na jaar voor vollere en grotere zalen te spelen. En geen MTV om en passant duizenden jonge Amerikanen aan te zetten om hun skateboard in te ruilen voor een gitaar of drumstel en vervolgens zelf op een podium te kruipen. Jarenlang vond Bad Religion wel ergens een podium om de kids te leren punkrocken, van New York tot stoffige hillbillydorpjes, van Los Angeles tot plekken waar ze elkaar nog steeds begroeten met Yabba dabba doo! Het was een rol die The Ramones of The Sex Pistols in de jaren 70 al succesvol gespeeld hebben en die traditie hebben zanger Greg Graffin en zijn troepen dus met verve overgenomen in de jaren 80/90. Platen opnemen, die dan ook uitbrengen en toeren, toeren en nog eens toeren, om dan een jaar later alweer een collectie nieuwe songs aan een rond stuk vinyl toe te vertrouwen. Waarna ze natuurlijk wéér een reden hadden om nog maar eens kilometers te tellen in een amper door de autokeuring geraakte bestelwagen vol instrumenten. Eerst in het thuisland, na een tijdje de planeet rond waardoor ook wij Europeanen hernieuwde interesse kregen in Amerikaanse fast punk. Het explodeerde allemaal in de jaren 90, wanneer een groot deel van hun voorprogramma’s plots miljoenen platen verkochten en Bad Religion een troon kreeg van waarop ze hun vele volgelingen nog méér schouderklopjes konden uitdelen. Twee jaar na hun grote triomf in Lokeren komt Bad Religion terug met plaat nummer zoveel : “Age of unreason”, uitgebracht in troebele tijden waarin de jeugd meer dan ooit nood heeft aan punkgeweld om zich een weg te pogoën in deze vreemde wereld. Nee, we zien het Kajagoogoo en Culture Club écht niet doen.

Scroll naar top